دیر گاهیست كه تنها شده ام

قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است

بازهم قسمت غم ها شده ام

دگر آیینه ز من بی خبر است

كه اسیر شب یلدا شده ام

من كه بی تاب شقایق بودم

همدم سردی یخ ها شده ام

 كاش چشمان مرا خاك كنید

تا نبینم كه چه تنها شده ام

شب سردی است و من افسرده

راه دوری است و پایی خسته

تیرگی هست و چراغی مرده

میکنم   تنها     از جاده عبور

سایه ای از سر دیوار گذشت

غمی افزود مرا بر غمها.

فکر تاریکی و این ویرانی

بی خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز کند پنهانی.

نیست رنگی که بگوید با من

اندکی صبر سحر نزدیک است.

هر دم این بانگ بر آرم از دل:

وای این شب چقدر تاریک است!!

خنده ای کو که به دل انگیزم؟

قطره ای کو که به دریا ریزم؟

صخره ای کو که بدان آویزم؟

مثل این است که شب نمناک است.

دیگران را هم غم هست به دل

غم من لیک غمی  غمگین است....

تو به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

 سیب را دزدیدم!!!

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا؟؟؟

خانه کوچک ما سیب نداشت